Mijn blogs

Mijn blogs

Bruggetjespletter

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:26:42

Ik mag, ondanks mijn slechtziendheid, auto rijden. Tot mijn 18e werd mij elke keer verteld dat ik nooit auto zou mogen rijden. Als puber was ik er eigenlijk ook niet zo mee bezig, dat dat nooit zou kunnen. Ik ging op de fiets naar school, kon op de fiets naar de manege en al mijn verzorgpaarden waren op, je raad het al, fietsafstand. Dus ach, geen rijbewijs. Nou en?

Tot mijn vriendinnetjes gingen lessen en hun rijbewijs haalden. Waarom zij wel, en ik niet? Mijn moeder vond het een goed plan dat ik in ieder geval mijn theorie ging halen, dan wist ik hoe een bestuurder van een auto dacht en kende ik de verkeersregels. Ik volgde deze lessen bij de zoon van onze overburen, een rijschoolhouder bij ons uit de buurt.

Tijdens het volgen van de lessen was hij toch wel nieuwsgierig naar wat ik nou wel zag en kon. Uiteindelijk kwam hij op het idee dat ik 10 rijlessen zou doen en dat we dan een rijtest aan gingen vragen bij het CBR. Ik geloof dat hij hier de eerste 5 lessen echt spijt van heeft gehad, ik vrees dat die man wel een paar keer doodsangsten heeft uitgestaan bij mij in de auto…

Zo gezegd, zo gedaan. Na 10 lessen deed ik een rijtest. Na 3 bijna-ongevallen en het bijna rammen van een smalle brug keerden we terug. Advies: nogmaals 10 lessen en dan opnieuw een test. Stomverbaasd was ik, ik wilde haast zeggen: “Maar mijnheer, ik had u bijna geplet tegen dat bruggetje”. Maar ik was met stomheid geslagen. Ik mocht doorgaan?!

De tweede rijtest ging al een stuk beter (geen smalle bruggetjes dit keer). Advies: nogmaals 10 lessen, maar dan in een automaat. Zo was ik ondertussen al heel wat lessen verder! Uiteindelijk ging het in een automaat wél goed en mocht ik zowaar (na een totaal van 54 lessen) een examen aanvragen. Wauw!

Na 4 van die zenuwslopende testen was het examen zelf een eitje en ik slaagde in 1 keer. Echt, ik ben mij rijinstructeur zo ontzettend dankbaar! En mijn moeder natuurlijk, zonder haar was ik er niet eens aan begonnen.

Ik geloof nooit meer in “dat kan je niet omdat je een handicap hebt” Mijn mantra van tegenwoordig is die van Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”. Ik plet liever iemand tegen een bruggetje, dan dat ik bij voorbaat al opgeef!





  • Comments(0)