Mijn blogs

Mijn blogs

Ik ben een Pitbull

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:29:33

Onlangs noemde een collega mij een pitbull. Een bijzondere vergelijking vond ik. Toch bedankte ik hem voor het compliment. Later die dag zat ik er nog eens over na te denken, want het is toch eigenlijk wel raar dat iemand je vergelijkt met een hond.

Als groot dierenliefhebber heb ik ooit de opleiding Veehouderij/ dierenverzorging genoten. Tijdens deze opleiding moest ik mij verdiepen in de hondenrassen, waaronder de pitbull. Ik ken dit ras als een vechter, een die letterlijk ergens zijn tanden in zet en niet meer los laat. Daarnaast zal dit ras nooit angst tonen, maar bij dreiging zich juist breed maken en zijn tanden laten zien. En, zeker niet onbelangrijk, is dit ras zeer liefdevol voor zijn familie en gaat voor zijn roedel door het vuur.

Als gehandicapte moet je soms vechten voor je plekje, je onzekerheid of je angst niet laten zien maar je je juist breed maken en je tanden showen. Laten zien wat je wel kan in plaats van wat jij niet kan door je handicap. Voor mij geld dat ik een geweldige werkgever heb met een heleboel lieve, fijne en hardwerkende collega’s. Collega’s die op mij vertrouwen als het gaat om de veiligheid in hun werk.

Mijn roedel, waar ik inderdaad voor door het vuur zou gaan. Ik denk dat mijn collega niet een beter ras had kunnen uitzoeken ter vergelijking!



  • Comments(0)//blog.opticimage.nl/#post6

Waar ik tegenaan loop...

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:28:43

Soms vraagt iemand me waar ik tegenaan loop tijdens mijn werk, als ik ze vertel dat ik arbeidsgehandicapte ben. Mijn wedervraag is dan altijd: “letterlijk of figuurlijk?’. Figuurlijk loop ik natuurlijk best tegen dingen aan, maar de letterlijke botsingen zijn toch echt de meest vervelende. Zo loop ik regelmatig tegen een tas, prullenbak, plantenbak of bureaustoel aan. Het bureau zelf is ook vaak een “punt”. Deze steekt dan net iets verder uit dan ik inschat.

Deurposten, deurklinken en de deuren zelf staan ook altijd net ergens waar ik langsloop. Ik neem regelmatig de deurpost mee in mijn wandeling naar de printer of het koffiezetapparaat. Het lijkt wel of ze die dingen steeds verzetten, of dat ze de doorgang smaller maken.

Het meest vervelende zijn de glazen wanden. Die zijn prachtig in een interieur, maar voor een slechtziende echt een hel. Je ziet ze namelijk niet! Het is niet alleen knullig voor jezelf (en hilarisch voor je collega’s, want het ziet er echt dom uit), maar vol tegen een glasplaat lopen is soms ook best pijnlijk.

Zoals een blinde zijn route onthoud, zo doe ik dat als slechtziende ook. Vet irritant dat ze die deurposten steeds verplaatsen!



  • Comments(0)//blog.opticimage.nl/#post5

Wie mooi wil zijn...

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:28:05

Dat je gehandicapt bent betekent niet dat je jezelf niet goed kan verzorgen of er niet mooi uit kan zien Helaas loop ik als slechtziende hierin tegen een paar hele simpele dingen aan. Zo kan ik mezelf niet goed opmaken, ik zie er letterlijk geen bal van. Mooie make-up opdoen heb ik jaren geleden al opgegeven, dat komt mede omdat ik mezelf graag laat zien zoals ik ben: What you see is what you get. Maar ook omdat het me frustreert, dat gepriegel voor de spiegel. Als ik me wil concentreren op iets kleins dan moet ik met mijn ogen naar rechts onderen kijken. Beetje lastig als je dat moet doen als je je linker wenkbrauw wilt bijwerken, of mascara op wilt doen.

Gelukkig bestaat er tegenwoordig iets als permanente make-up en kan ik elke 6 weken naar de schoonheidsspecialiste. Ik vind het zelf altijd klinken alsof ik heel erg met mijn uiterlijk bezig ben, maar het bezoek aan de schoonheidsspecialiste is voor mij een praktische noodzaak. Als zij er niet was geweest liep ik nu rond met woeste wenkbrauwen (of een halve als ik zou uitschieten) en had ik waarschijnlijk wel een paar mee-eters gehad (ook die zie ik niet bij mezelf in de spiegel).

Soms moet je als gehandicapte gebruik maken van anderen, in dit geval is dat mijn schoonheidsspecialiste. Door haar kan ik zonder woeste of halve wenkbrauwen door het leven!



  • Comments(0)//blog.opticimage.nl/#post4

Bruggetjespletter

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:26:42

Ik mag, ondanks mijn slechtziendheid, auto rijden. Tot mijn 18e werd mij elke keer verteld dat ik nooit auto zou mogen rijden. Als puber was ik er eigenlijk ook niet zo mee bezig, dat dat nooit zou kunnen. Ik ging op de fiets naar school, kon op de fiets naar de manege en al mijn verzorgpaarden waren op, je raad het al, fietsafstand. Dus ach, geen rijbewijs. Nou en?

Tot mijn vriendinnetjes gingen lessen en hun rijbewijs haalden. Waarom zij wel, en ik niet? Mijn moeder vond het een goed plan dat ik in ieder geval mijn theorie ging halen, dan wist ik hoe een bestuurder van een auto dacht en kende ik de verkeersregels. Ik volgde deze lessen bij de zoon van onze overburen, een rijschoolhouder bij ons uit de buurt.

Tijdens het volgen van de lessen was hij toch wel nieuwsgierig naar wat ik nou wel zag en kon. Uiteindelijk kwam hij op het idee dat ik 10 rijlessen zou doen en dat we dan een rijtest aan gingen vragen bij het CBR. Ik geloof dat hij hier de eerste 5 lessen echt spijt van heeft gehad, ik vrees dat die man wel een paar keer doodsangsten heeft uitgestaan bij mij in de auto…

Zo gezegd, zo gedaan. Na 10 lessen deed ik een rijtest. Na 3 bijna-ongevallen en het bijna rammen van een smalle brug keerden we terug. Advies: nogmaals 10 lessen en dan opnieuw een test. Stomverbaasd was ik, ik wilde haast zeggen: “Maar mijnheer, ik had u bijna geplet tegen dat bruggetje”. Maar ik was met stomheid geslagen. Ik mocht doorgaan?!

De tweede rijtest ging al een stuk beter (geen smalle bruggetjes dit keer). Advies: nogmaals 10 lessen, maar dan in een automaat. Zo was ik ondertussen al heel wat lessen verder! Uiteindelijk ging het in een automaat wél goed en mocht ik zowaar (na een totaal van 54 lessen) een examen aanvragen. Wauw!

Na 4 van die zenuwslopende testen was het examen zelf een eitje en ik slaagde in 1 keer. Echt, ik ben mij rijinstructeur zo ontzettend dankbaar! En mijn moeder natuurlijk, zonder haar was ik er niet eens aan begonnen.

Ik geloof nooit meer in “dat kan je niet omdat je een handicap hebt” Mijn mantra van tegenwoordig is die van Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”. Ik plet liever iemand tegen een bruggetje, dan dat ik bij voorbaat al opgeef!





  • Comments(0)//blog.opticimage.nl/#post3

Het grotere geheel

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:25:40

Als klein meisje woonde ik in een straat achter mijn opa en oma. Wij konden hun hele straat door kijken en bijna het huis van opa en oma zien staan. Regelmatig verraste ik mijn ouders door naar beneden te roepen: “Oma komt er aan!”. Ze snapten er niets van. Hoe kon ik, als slechtziende, nou zien dat oma er aan kwam? Ik kon de ondertiteling van de tv nog niet eens lezen op een meter afstand, hoe was het dan mogelijk dat ik een mens herkende op 500 meter?

Nou, dat kwam door het grotere geheel. Oma had namelijk een volle bos wit haar en een lange gele jas. Voor mij een plaatje dat ik ook op afstand kon herkennen. Een gele vlek met een witte toef. Duidelijk, toch?

Helaas gaat die vlieger niet altijd op. Stel jij hebt altijd een rode jas aan en een blauwe muts op als ik je tegenkom. Zolang je dat aandoet herken ik je als ik je tegen kom. Maar wanneer jij een nieuwe jas koopt en deze is bijvoorbeeld blauw, dan kan ik je zo voorbij lopen. Ik herken op afstand geen gezichten, maar ik herken de “gele vlek en witte toef”.

In mijn werk moet ik regelmatig naar het grotere geheel kijken. Even een stap terug en kijken naar de organisatie, het personeel en of we op de goede weg zijn. Helikopterview noemen ze dat. Ik ben hier redelijk goed in, misschien komt het doordat ik in vlekken en toefjes denk?



  • Comments(0)//blog.opticimage.nl/#post2

Voort wat, hoort wat

ArbeidsgehandicaptPosted by opticimage.nl Fri, January 26, 2018 23:24:21

Wie werkt, die verdient. Tenminste, zo hoort het te zijn, toch? Regelmatig hoor ik mensen die een uitkering ontvangen zoals de Wajong, WIA of WW zeggen: “Waarom zou ik gaan werken? Ik word dan gekort op mijn uitkering” of “Werken voor dat loon? Mijn uitkering is net zo hoog”.

Klopt. En dat is flink balen kan ik je vertellen. Twee jaar lang werkte is als postbode in mijn dorp. Ik ben er mee begonnen omdat het me een leuke baan leek en ik er een beetje extra geld mee kon verdienen. En ik wilde graag weer in de werkende maatschappij terecht komen.

In mijn eerste week als postbode lag er 30 cm sneeuw, hadden we de kerstdrukte met alle kerstkaarten, reclame en pakketjes en moest ik erg wennen aan het fietsen met de tassen. Door de sneeuw konden we amper fietsen, ben ik wel 10 keer met fiets en al onderuit gegaan en waren mijn handen half bevroren en werd een werkdag van 2 uur ineens een werkdag van 6 uur. Na 4 weken ontving ik mijn eerste loon. Wat was ik blij! Eindelijk weer zelf wat centjes verdienen in plaats van alleen de Wajong ontvangen, yes!

Nou, ik heb het geweten. Na twee weken ontving ik bericht van het UWV. Ik had volgens hun berekening €8,23 teveel verdiend en ik werd gekort op mijn uitkering; €150,- om precies te zijn. En daar ging mijn volledige loon!

Al die kou, bevroren handen en blauwe plekken voor ….. niks, noppes, nada. Zo blij als ik was bij mijn eerste loonstrookje, zo intens verdrietig was ik door deze brief. Ik kon mijn baan nog opzeggen, zat nog net in mijn proeftijd… Ik heb er serieus over nagedacht en over gesproken met mijn werkgever. Maar ik wilde zo graag werken, zo graag weer in de maatschappij terecht komen!

Uiteindelijk ben ik 1 uur minder in de week gaan werken, waar door ik net onder de grens kwam van de berekening van het UWV. Bizar toch? Dat je zo gaat rekenen. Helaas moest ik regelmatig overwerken waardoor ik toch weer een maand werd gekort. Ik denk dat ik uiteindelijk van de twee jaar bij de post, er ongeveer 1 jaar echt iets aan verdiend heb.

Achteraf is het financieel dus niet winstgevend gebleken, dus ja, wat heb je er aan om dan te gaan werken? Nou, ik heb mijn dorp leren kennen, leuke dorpsgenoten ontmoet en door mijn doorzettingsvermogen in deze baan viel ik op bij mijn zogeheten kruiwagen voor de baan die ik nu heb. Dus heeft al dat geploeter in de sneeuw me wat opgeleverd? Jazeker!





  • Comments(0)//blog.opticimage.nl/#post1